The Flying Club Cup

Από χθες ακούω το νέο album του Zach Condon, του 21χρονου από τη Santa Fe, "ιθύνοντα νου" των Beirut, με επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας την 8η Οκτωβρίου. Η ζωντανή εμπειρία στο Roskilde είναι αρκετή για να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον μου για την 8μελή μπάντα.
Ο πρώτος δίσκος ήταν πιο Βαλκάνια, αυτός εδώ φέρνει περισσότερο σε Γαλλία. Θα ανεβάσω και μερικά κομμάτια στο player εντος των επόμενων ημερών.
Διάβασα ότι το Νοέμβριο θα περιοδεύουν στην Ευρώπη - τι όμορφα θα ήταν να τους βλέπαμε και στη δική μας απομονωμένη γωνιά του πλανήτη...

Soniq Tunez Vol.6

Out now.

A true Orange Feeling moment

Μεταμορφώσεις

Υπάρχει πάντα η πιθανότητα να πέσεις επάνω σε ένα album που θα μεταμορφώσει τη ζωή σου. Κι αυτό συμβαίνει κάθε εβδομάδα.
Είναι σα να είσαι ένα φύλλο στο ποτάμι. Μικρά ρεύματα και ξύλα και άλλα εμπόδια σε πάνε και σε φέρνουν και σε κρατάνε έξω από την πορεία σου. Αποδεσμεύεσαι και τρέχεις στη ροή του ποταμού, τίποτα δε σε σταματά και με τη φόρα που έχεις βγαίνεις στην όχθη.
Κι εκεί ανακαλύπτεις οτι υπάρχουν διαδρομές και ανακαλύψεις και εκδρομές και εικόνες και αισθήματα, όλα όσα κάνουν τη ζωή να έχει ενδιαφέρον.
Μη φανταστείς υπερβολικά πράγματα - απλά, μια σειρά από μικρούς ενθουσιασμούς εδώ κι εκεί.
Κι όλο αυτό μπορεί να στο προσφέρει η μουσική. Δεν είναι υπέροχο;

Είναι ακόμη Κυριακή απόγευμα, τα μεγάφωνα γεμίζουν με το In The Dark των Poets & Pornstars...

Tony Wilson

O «κύριος Manchester», ο άνθρωπος που δημιούργησε τη θρυλική δισκογραφική εταιρεία Factory, ο άνθρωπος που ανακάλυψε τους Ηappy Mondays και τους Joy Division, ο ιδρυτης του ιστορικού club Hacienda του Manchester, πέθανε στις 10 Αυγούστου από καρκίνο.

Για τη γενιά των 35+, αποτέλεσε έναν βασικό μουσικό παιδαγωγό – οι Joy Division κυριάρχησαν στις μελαγχολικές post-punk αναφορές τους, η Hacienda κάπου στα τέλη των 80’s μετέτρεψε την ηλεκτρονική χορευτική σκηνή μια για πάντα κι έβαλε την πόλη του στο κέντρο της νεανικής κουλτούρας για μια ολόκληρη δεκαετία. Η ταινία 24 Hour Party People είναι μια ελεύθερη εκδοχή της ζωής του και της ατμόσφαιρας της εποχής όπου το μουσικό και πολιτιστικό ρεύμα της πόλης απέκτησε και όνομα: «Madchester»…

Ποτέ δεν ενέργησε σαν επιχειρηματίας – αν και τυπικά ήταν το αφεντικό, στη ουσία ήταν ένας αναρχικός οραματιστής που ποτέ του δεν ενδιαφέρθηκε για τη γνώμη των άλλων. «Όταν σε βρίζουν είναι σημάδι ότι κάνεις καλά τη δουλειά σου» συνήθιζε να λέει…

Ξεκίνησε σα δημοσιογράφος στο περιφερειακό κανάλι της Granada και κάποιο βράδυ του Ιουνίου του ’76 η ζωή του άλλαξε. Οι Sex Pistols έπαιξαν για πρώτη φορά στο Manchester. Aπό τους 42 θεατές εκείνης της ιστορικής εμφάνισης, οι περισσότεροι αποφάσισαν το ίδιο κιόλας βράδυ να φτιάξουν τα δικά τους συγκροτήματα: Buzzcocks, The Fall, Joy Division, Simply Red. O Tony έπεισε το κανάλι να του δώσουν μια βραδυνή μουσική εκπομπή όπου έπαιζε ότι δεν έπαιζαν οι άλλοι…

Το 1978 ίδρυσε τη δισκογραφική εταιρεία Factory – τα δικαιώματα ανήκαν εξ ολοκλήρου στους καλλιτέχνες. Τριάντα σχεδόν χρόνια μετά, όλο και περισσότεροι καλλιτέχνες διεκδικούν αυτήν ακριβώς την ελευθερία…

Μετά τη διάγνωση της αρρώστιας του, η μόνη ελπίδα ήταν ένα νέο φάρμακο που θα του κόστιζε 3500 λίρες το μήνα – το Σύστημα Υγείας στο Manchester δεν κάλυπτε τη δαπάνη…

"I've never paid for private healthcare because I'm a socialist. Now I find you can get tummy tucks and cosmetic surgery on the NHS but not the drugs I need to stay alive.

This drug is my only real option. It is not a cure but can hold the cancer back, so I will probably be on it until I die. When they said I would have to pay £3,500 for the drugs each month, I thought where am I going to find the money? I'm the one person in this industry who famously has never made any money...

I used to say some people make money and some make history - which is very funny until you find you can't afford to keep yourself alive... "

«Θάλαττα, θάλαττα…»

Πριν 25 χρόνια μέτραγα τα καλοκαιρινά μπάνια μου ένα προς ένα . Πριν 15 χρόνια περίμενα πώς και πώς να ξεφύγω από την κάψα του τσιμέντου και να χαθώ σε κάποιο νησί για λίγες μέρες. Τώρα πια βλέπω τη θάλασσα κάθε μέρα μπροστά μου και όλο λέω «το απόγευμα θα πάω να βουτήξω». Και κάθε μέρα κάτι βρίσκεται και με τραβάει μακρυά.

Τελικά δε θα σταματήσω να παραπονιέμαι ποτέ

40 years young

Στις 8 του μήνα κλείνω τα 40. Στις 11 θα κάνω beach party. Όποιος απαντήσει θετικά (με sms) και γράψει τη λέξη "blog", θα έχει δωράκι έκπληξη!

I'll be seeing you

Δυο μέρες χωρίς σχόλια - το μόνο που ψάχνω να βρω είναι το φεγγάρι στον ουρανό...

Ευσεβείς Πόθοι

Σήμερα το μεσημέρι μου ήρθε μια τρομερή επιθυμία συγκεκριμένων διακοπών: Άνοιξη στο Πήλιο.

Υπομονή...

Τις τελευταίες ημέρες προσπαθώ να βελτιώσω το θέμα της μουσικής στο blog. Ελπίζω σύντομα να λύσω το γόρδιο δεσμό. Ως τότε, κάντε λιγάκι υπομονή.

Αντιθέσεις

Δευτέρα πρωϊ - καλή εβδομάδα...

Τρίτη απόγευμα - αποτοξίνωση

...

...

...

...

...

Από την αναχώρηση της Τρίτης Ιουλίου

RF 2007 - Μέρος Τρίτο: Πέμπτη 05.07.

Επιτέλους, μετά από ένα χρόνο αναμονής, έφτασε η γνώριμη αίσθηση του πρωϊνού: ελαφριά ταχυπαλμία, μικρή αγωνία για τις λεπτομέρειες της διαδρομής, υποσυνείδητο άγχος για τα εισητήρια όλων και μια ανησυχητική πληροφορία: το έδαφος θυμίζει ρευστή σοκολάτα - τόση λάσπη...

Μετά από μια ψιλοδύσκολη διαδρομή μέχρι το Roskilde κι από εκεί μέχρι το Dyrskuepladsen, η ευλογημένη ώρα έφτασε. Ακόμη και εν μέσω μιας απίστευτα λασπωμένης έκτασης, κάτω από μια σταθερή και ασταμάτητα δυνατή βροχή, όλοι είμαστε εκεί και πάλι: Μπροστά στην πύλη του φεστιβάλ, στην ουρά για να φορέσουμε το εισητήριο μας.

Δύσκολο να περιγράψω την αίσθηση του νέου wristband στο χέρι μου. Ένας κόμπος ανεβαίνει στο λαιμό - για μια ακόμη χρονιά αξιώθηκα να ζήσω αυτή τη μοναδική στιγμή, να συμμετάσχω σε αυτό το εξιλεωτικό τετραήμερο. Δεν είναι η στιγμή για συγκινήσεις - είναι η ώρα που θα "καλοσωρίσω" τους υπόλοιπους στο "σπίτι" μου. Γιατί έτσι το νιώθω εκείνο το λασπωμένο χωράφι μέσα στη μέση του πουθενά, το χωράφι που έχει κερδίσει ένα κομμάτι μου και το έχει κρατήσει κάπου μεταξύ της Orange και της Astoria, στο αγαπημένο μου σημείο - κάπου κοντά στο meeting point. Εκεί που νιώθω όλη τη δυναμική των 37 χρόνων του φεστιβάλ, τη θέληση των ανθρώπων του, την πίστη των εθελοντών του, την επιμονή όλων μας να είμαστε εκεί, ενάντια σε κάθε αντιξοότητα...







ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η δυσκολία της διαδρομής είναι μια καθαρά προσωπική υπόθεση, μάλλον περισσότερο παρανοϊκή απ'όσο δικαιολογούν οι περιστάσεις και με μια σχεδόν επετειακή επαναληψιμότητα. Κάθε χρόνο "τα παίρνω" σε κάποια(ες) φάση(εις), χωρίς πάντα να υπάρχει επαρκής δικαιολογία για την έντονη αντίδραση μου. (Όσο άχρηστο κι αν είναι τώρα πια εκ των υστέρων...) Συγνώμη...

RF 2007 - Μέρος Δεύτερο: Τετάρτη 04.07.

Αν και τα σύννεφα έδειχναν τις προθέσεις τους, κανείς δεν περίμενε τι θα επακολουθούσε την επόμενη ημέρα. Ιδίως όταν μέσα στη μέρα υπήρχαν στιγμές σαν τις παρακάτω:

Το ίδιο βράδυ, καταφέραμε και βρήκαμε κάτι ανοικτό για να φάμε - προφανώς γι'αυτό είμασταν όλοι μες την καλή χαρά:

RF 2007 - Μέρος Πρώτο

Παρασκευή 20.06.2007. Το πρώτο μέρος των φεστιβαλιστών αναχωρεί - Στέλλα και Χριστίνα φεύγουν για Duesseldorf. Θα μείνουν εκεί μέχρι τη Δευτέρα.

Κυριακή 01.07.2007. Δεύτερη αναχώρηση - αυτή τη φορά για Κοπεγχάγη. Βάνα, Βασιλεία, Πόπη. Και οι τρεις "πρωτάρες" στην πόλη και το φεστιβάλ.

Τρίτη 03.07.2007. Η αναχώρηση των υπόλοιπων 9.

Η πτήση για Φρανκφούρτη ήταν ιδιαιτέρως "ζωηρή". Γενικά ο καιρός στη Βόρεια Ευρώπη έκανε διάφορα κόλπα τις τελευταίες ημέρες και οι προβλέψεις ανέφεραν μερικές καλοκαιρινές βροχές... Προφανώς ήμουν στον κόσμο μου, γιατί δε μου φάνηκε ιδιαίτερα προβληματική η πτήση.

Το δεύτερο κομμάτι προς Κοπεγχάγη ήταν λιγότερο ενδιαφέρον. Το μόνο ανησυχητικό, τα πολλά σύννεφα και ο βρεγμένος διάδρομος στο αεροδρόμιο. Λες να βρέξει και στο Roskilde;...

Στο αεροδρόμιο, οι δρόμοι των δύο Γεώργιων χώρισαν από τους υπόλοιπους - είχαν αγοράσει το Get-A-Tent εισητήριο: Θα πήγαιναν στις σκηνές τους απευθείας.

Οι υπόλοιποι κατεβήκαμε στην πόλη και, αφήνοντας τα πράγματα μας στο ξενοδοχείο μέχρι το check in, βγήκαμε για την πρώτη βόλτα των διακοπών...